X
تبلیغات
رایتل
X
تبلیغات
جشنامه

اصل خویش....

پنج‌شنبه 19 فروردین 1395 ساعت 09:00
با روز افزون شدن تکنولوژی،ظاهرا رفاه و آسایش انسان پیشرفت کرد.ماشین ها،نرم افزار ها و سخت افزارها زندگی بهتر و آسان تری برای انسان به ارمغان آوردند اما غافل از اینکه شادی و خوشی واقعی کم کم از زندگیمان رخت بر بست.نمی خواهم در باره هزاران رخداد علمی داد سخن بدهم تنها میخواهم از اتفاقات بیست سال گذشته خودم یادی بکنم. بچه که بودیم تمام وقتمان در کوچه و خیابان با دوستانمان می گذشت. فوتبال،خر پلیس،کوهنوردی،گردش و پیک نیک دسته جمعی..هر خانه ای  تلفن نداشت اما قرارهایمان که از چندروز قبل گذاشته شده بود بی اشکالی انجام میشد چیزی که امروزه بدون تلفن همراه تقریبا از محالات شده است همین تلفن  همراه بزرگترین مصیبتی بود که به سر بشر امروز آمد. حدودا بیست سال پیش بود که گفتند تلفنی آمده بدون سیم که در جیبت میگذاری و هرجا بخواهی میبری. گفتیم جل الخالق! عجب چیز خوبی! برای ما که باید سر کوچه مدتها در صف تلفن عمومی می ایستادیم و مرتب میگفتم خانم یک کم زودتر&آقا  لطفا عجله کنید و وقتی نوبت خودمان میشد دیگران با سکه به شیشه باجه میکوبیدند&تلفن همراه مایه آرامش و آسایشی بود وصف ناپذیر.کم کم پاره آجرهایی که آمده بودند کوچکتر و کوچکتر شدند. دوستی گفت تلفن همراهی آمده که تا می شود.قبولش سخت بود اما به زودی دیدیم فراگیر شده است. چندی بعد یکی گفت دیدم فلانی گوشی را جلوی دهنش گرفت و مثلا گفت بزرگ! تلفن هم شماره بزرگ را گرفت. گفتم درسته ما از تکنولوژی عقب هستیم اما دیگر چنین دروغ شاخداری را نمی پذیریم. اما دیدیم که راست بود.بعدها اینترنت آمد و کم کم به تلفن همراه راه پیدا کرد و شد آنچه نباید بشود: کامپیوتری همراه در جیب مردمان. راه دور نمی روم در خانه خودم هر کدام از پسرها و همسرم یکبند سرشان توی گوشی است وباهاشان صحبت که میکنی یا نمی شنوند یا به دلیل تمرکز بر آن جواب اشتباه میدهند. اما خوب حسنش هم این است که می شود چهار آدم زنده ساعت ها بی حرکت وبی صدا در کنار هم در صلج و آرامش بگذرانند و تنها زمانی تکان بخورند که گرسنه باشند یا وای فای قطع شده باشد. القصه در مسیر این طوفان تکنولوژی نمیشود کناری بایستی که دامنت آلوده نشود، طوفان که بیاید هیج کس را بی نصیب نمی گذارد. من هم آلوده شدم اول فیسبوک بعد وایبر،واتس اپ و نهایتا تلگرام. این آخری با گروه ها وکانال هایش که دیگر مصیبت عظمی بود دو بار برگ جریمه سرعت هر بار 120 دلار یک بار تصادف با خسارت 600 دلار و یک جریمه استفاده از گوشی به مبلغ500 دلار حداقل ضرارت نقدی بود به علاوه دو بار اخطار ریس که در دوربین مداربسته دیده بود گوشی دستم است. زمانی به خودم آمدم و دیدم که از همه چیز باز مانده ام. دیدم حتی چند ماه است سراغ دسکتاپ نرفته ام. چه رسد به سر زدن به وبلاگ ها. دیدم مدتهاست کتاب نخوانده ام، موزیک گوش نداده ام فیلم ندیده ام(از ترس over usage شدن). این شد که در یک اقدام انتحاری از تلگرام وکلیه اپ های مخرب دیگر بیرون آمدم. ما همیشه آمیش ها( Amish)را مسخره می کردیم. آمیش ها از سال1963 از تکنولوژی بریدند. آنها هیچ کدام از مزایا و مظاهر زندگی نوین را نپذیرفتند همین الان هم در خانه هایشان برق ندارند و از لامپا و گردسوز استفاده می کنند با ارابه و درشکه رفت و آمد میکنند و آب از چاه می کشند اما مطمئنم و شک ندارم خیلی خوشبخت تر از ما زندگی می کنند
نظرات (6)
یکشنبه 22 فروردین 1395 ساعت 16:12

سلام...

اینترنت اعتیاد آوره و این در کل دنیای مدرن ثابت شده است ... اما فرقش با اعتیاد به مواد مخدر اینه که ...... مواد مخدر صد در۱۰۰ مضر و بده اما نت خوبی ها و مزایایی هم داره ...

اگه بتونیم از خوبی هاش بهره ببریم ولی در عین حال مواظب باشیم افراط نکنیم و گرفتار اعتیاد به نت نشیم ... کار درست را انجام دادیم ....... چون کتار گذاشتنش هم به نظر من درست نیست ...
بخصوص اگه بخواهیم پا به پای فرزندانمون راه بیایم و ... نسبت به اونها ... ناآگاه و عقب مانده ... نباشیم ...و بتونیم بر مبنای آگاهی و دانش راهنماشون باشیم ...
برخی از راه کارهایی که فعلا من برای خودم در پیش گرفتم ... اینه که اولا گوشی ام هوشمند نیست و فقط یک تلفن همراهه نه بیشتر... و راه ارتباطم با نت و شبکه های اجتماعی لپ تاپه ... نه گوشی همراه ........ این باعث میشه فقط اوقاتی که فرصت نشستن پای لپ تاپ رو دارم ...... برم نت و نه بیشتر ...
دوم هم اینکه ... سعی میکنم تعداد گروه ها و کانال ها و صفخاتی که درشون عضو هستم ... زیاد نشه و یک سقفی دارم......اگه زمانی بخوام عضویت جدیدی داشته باشم .... حتما یکی از قبلی ها باید حذف بشه .........
البته هرکس بسته به اوضاع و احوال خودش و زندگیش ... بهتره برای نیوفتادن به دام اعتیاد به نت .... راه و روشی مناسب پیدا کنه و ........حتی شاید تشخیص بده که باید مثل آمیش ها بشه ...
شنبه 21 فروردین 1395 ساعت 20:02

سلام و وقت بخیر
راستش میتونم بگم که منتظرتان بودم . خوشحالم که برگشتید به وبلاگستان . این رجعت شما را در ابتدای سال به فال نیک میگیرم . امید آنکه اینجا بیشتر بتوانیم در کنار هم همچون گذشته به گفت و شنود بپردازیم .
باید مواظب بود و این را هربار با خود زمزمه کنیم که تکنولوژی برای ما آدمها و آسایش ماست نه در اختیار گرفتن ما .
شنبه 21 فروردین 1395 ساعت 20:01

سلام خوبید؟
این قسمت رو خیلی خوب گفتید:
(همه سرشان توی گوشی است و باهاشان صحبت که میکنی یا نمی شنوند یا به دلیل تمرکز بر آن جواب اشتباه میدهند)
اگه یادتون باشه منم وقتی تلگرامم رو یک مدتی تعلیق کردم دقیقا به همین مصیبتها اشاره کردم: دیگه نمی تونم کتاب بخونم - نمی تونم فیلم ببینم - نمی تونم به وبلاگها سر بزنم و ....اما خب! نشد که بشه و من به خاطر دوستان عزیز دوباره به تلگرام برگشتم.
... اما از حق نباید گذشت که شبکه های اجتماعی در کنار معایبی که دارند محاسنی هم دارند یکی از بزرگترین محاسن تلگرام اینه که همه رو به هم نزدیکتر کرده و یک جورایی باعث صله ی رحم شده!
من با بعضی اقوام و دوستان هیچ ارتباطی نداشتم اما الان به لطف تلگرام با اونا در ارتباطم ضمن اینکه من در این مدت از تجربیات دوستان عزیزمون خیلی استفاده کردم .
شنبه 21 فروردین 1395 ساعت 17:31

قبول دارم که اینترنت یک گیرایی خاصی دارد. می خواهم گیرایی آن را به گیرایی تلویزیون تشبیه کنم که زمانی می بینی شما رو ساعتها میخکوب می کنه. به خصوص اگه تعداد شبکه ها زیاد باشه. اما، اگه دقت کنی یه جور وقت تلف کردنه وقتی که جلوی تلویزیون می شینی، چیزی نداره و مرتب کانال عوض می کنی.
اینترنت هم همینه. با وجودی که کل دانش بشری توشه، عموماً کسی به قصد یادگیری توش نمیاد. صرفاً اتلاف وقت از طریق چرخ زدن در سایتهای مختلف به امید اینکه یه چیزی جدیدی به چشم بیاد.
اینه که به نظر من وجود این «اعتیاد الکترونیکی» چیزی نیست که ازش واهمه داشته باشیم. ترس من از توهم اطلاعاتیه. متاسفانه الان می بینم مرجع اطلاعاتی خیلی ها فست فودی شده: یک خبر چند کلمه ای در تلگرام=اطلاعات دقیق! خب بابا مرجع اصلیش؟ سایت مرجعش؟ روزنامه یا کتابی که معتبر باشه؟! این یعنی ذهن منطقش رو به مرور از دست بده و اطلاعات و دانش ما سطحی بشه.
جمعه 20 فروردین 1395 ساعت 17:29

سلام ..آقای بزرگ ..خدا را شکر ، بالاخره بعد از مدتی مدید ، سر وکله تان در همساده ها پیدا شد خوشحالم که باز از شما مطلب خوندم.
پنج‌شنبه 19 فروردین 1395 ساعت 14:25

با سلام
واقعا اعتیاداورند و وقت گیر من هم در دوران نقاهت به خاطر فرار از بیکاری مدتی مداوم توی دنیای نت بودم بطوری که برای عیادتم که میامدند باید بزور از پای نت میبردنم توی پذیرائی ، اما برای کسانی که روحیهی لازم را نداشته باشند اعتیاداور نیست و شاید مثل من مدتی از روی اجبار و یا کنجکاوی باشد ، بهر حال الان که هنوز دوران ناخوش نقاهت تمام نشده شاید در 24 ساعت 3 ساعتش پای نت باشم .
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
ایمیل :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد